İnsanlardan geriye kelimeleri kalıyor
İnsanlardan geriye kelimeleri kalıyor.
Geçen yaz Nasıl Hata Yapmazsın: Matematiksel Düşünmenin Gücü diye bir kitap okumuştum. Bugün yürürken yanlış yollara saptım. Sonra yeniden fark ettim ki yanlış yollar insana yeni yerler keşfettiriyor.
Hata yapmadan öğrenemiyoruz. Her seçim bir ya da birden fazla sonuç doğuruyor. Ama bugün başka bir şey daha düşündüm.
Bugün üç güzel haber aldım. Bunlardan biri için neredeyse üç yıldır uğraşıyordum. O projeyle ilgilenen kişilerle bir şekilde olmadı, yürümedi; süreç üç yıl boyunca süründü ancak süreç boyunca yine de o projeyi yapma kararlılığımdan vazgeçmedim. Sonra bir “karşılaşma” oldu ve her şey bir anda kolayca akmaya başladı.
Bir söz vardır ya: “Bir şey olacaksa olur, yağ gibi akar gider.” Bugün, o sürecin sonucuna dair haber alınca bunu düşündüm. Çünkü bu kez hiçbir şey zor olmadı beni yormadı; her şey hızlıca ve kolaylıkla oldu. Üç yıl neden olmamıştı? Demek ki zamanı değildi. Belki de o insanlar doğru insanlar değildi. Şimdi ise daha içime sinen, daha doğru gelen bir şekilde gerçekleşti.
Bazen insan hiç aklına gelmeyecek durumlarda buluyor kendini, sorguluyor. Ama belki de bazı şeylerin yaşanması gerekiyor. Yoksa binlerce olasılık ve rastlantısallığın içinde neden? Fikirler de doğuyor oralardan bir problemi görüyorsn..
Bugün Daunt Books’ta küçük bir çocuk kasiyere, “Büyülerle ilgili kitapları okumayı seviyorum. Harry Potter gibi… Bana yardımcı olur musunuz?” dedi. O an şunu düşündüm: Umarım büyüdüğünde masalların ve romanların içindeki o tılsımlı dünyaya olan inancını kaybetmezken gerçek dünyadaki tılsımsız hayat onu umarım çok şaşırtmaz . Beni halen şaşırtıyor, tılsımsız dünya. Ancak ona tılsımlarla anlam yüklemeye çalışıyorum.
Ayfer Tunç’un Kuru Kız romanına başladım. Bir yerde şöyle yazıyordu:
“Anlayınca insan bütün dünyayı sevebiliyor diye düşünüyor.”
Bugün yanlış yollarda yürürken rastladığım galeride bu tabloları çektim. Yolda ilerlerken şunu düşündüm:
İnsanlardan geriye kelimeleri kalıyor.
Belki de bu yüzden Nasıl Hata Yapmazsın kitabındaki teoriler hayatın içinde her zaman tutmuyor ne dersiniz? çünkü yaşamak buna deniliyor.
Hikayeniz yoksa nasıl yaşıyorsunuz diyordu, Beyaz Geceler’de Dostoyevsky..